Campaign song

Hillary Clinton deed via een videoboodschap een oproep aan de internetgemeenschap om ideeën te leveren voor een campagnelied. Op YouTube verschenen al snel verschillende inzendingen. Het volgende filmpje is ongetwijfeld één van de leukste.

Height is might

Volgens de mythe wint de grootste kandidaat altijd de presidentsverkiezingen. Voor George W. Bush gelden echter andere regels. Bush won van Gore en Kerry, die beiden groter zijn dan de huidige president. Toch overwint meestal de grotere kandidaat, dus is een overzichtje van de nieuwe lichting presidentskandidaten een leuk tussendoortje. Als deze regels gelden, kan Fred Tompson zich best snel kandidaat stellen. Hij is een stuk groter dan de andere Republikeinen in het rijtje. Hillary Clinton krijgt 5 inches extra, het gemiddelde verschil tussen een man en vrouw. Ze blijft daarmee echter kleiner dan haar grootste concurrent, Barack Obama.

Wolfowitz stapt op

Paul Wolfowitz besliste vorige week om op 30 juni zijn functie als voorzitter van de Wereldbank neer te leggen. Wolfowitz lag reeds geruime tijd onder vuur voor een belangenconflict in verband met zijn levenspartner Shaha Reza, werkneemster van de Wereldbank. De crisis aan de top van de Wereldbank begon na het uitlekken van de betwiste detachering van Reza naar het ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS. Reza kon omwille van ethische regels niet bij de Wereldbank in dienst blijven, waardoor de detachering zich op drong. De vrouw kreeg daarbij echter een promotie en buitensporige loonsverhoging. De druk op Wolfowitz nam de voorbije weken zienderogen toe en steeds meer landen trokken hun steun voor de voorzitter in. Het Witte Huis steunde de door haar aangestelde Wolfowitz en onderhandelde met de bondgenoten om tot een oplossing te komen. Die oplossing kwam er niet, waardoor Wolfowitz gedwongen werd om zelf de handdoek te gooien en op een eervolle manier afscheid te nemen van de Wereldbank. De uiteindelijke beslissing viel enkele dagen nadat een speciale onderzoekscommissie had vastgesteld dat Wolfowitz wel degelijk een fout had gemaakt bij de toekenning van de loonsverhoging voor Reza. Het bestuur van de Wereldbank stelde dat Wolfowitz hen verzekerde dat hij ‘ethisch en te goede trouw heeft gehandeld naar wat hij dacht dat in het belang van de instelling was’.

Voor de VS eindigt zo een pijnlijke episode in de geschiedenis van de Wereldbank. De VS mag, als grootste aandeelhouder, traditioneel de voorzitter benoemen. De keuze voor Wolfowitz was echter controversieel, door het verleden van de man als architect van de Irak-oorlog. Bovendien is Wolfowitz de meest beruchte onder de neoconservatieven, niet bekend voor zijn steun aan internationale instellingen. Voor vele Europese leiders was hij een symbool van de Amerikaanse arrogantie. Wolfowitz zelf maakte bovendien bij de onderhandelingen met de Wereldbank geen al te beste beurt. Daar waar de vorige voorzitters elk onder dezelfde loonsvoorwaarden aangesteld werden, schakelde Wolfowitz een bekende advocaat in om het onderste uit de kan te halen. Door zijn grote eisen trapte hij al snel op heel wat zere tenen, wat zijn populariteit allerminst ten goede kwam. Bovendien drukte Wolfowitz enkele leningen door voor projecten in Irak, waardoor het leek of hij zijn Irak-beleid via de Wereldbank wilde doordrukken. Lof kreeg hij wel voor zijn strenge optreden tegen corruptie, maar ging juist daar zelf de boot in met de betwiste loonsverhoging.

De aanstelling van Wolfowitz was zeker niet de eerste betwiste aanstelling in de geschiedenis van de Wereldbank. Robert McNamara werd in 1968 door de VS naar voor geschoven als voorzitter, nadat hij moest aftreden als Minister van Buitenlandse Zaken door het groeiende protest tegen de Vietnamoorlog. Een vergelijkbare situatie als de aanstelling van Wolfowitz, zij het met een andere afloop. McNamara groeide uit tot een gerespecteerd voorzitter, die in functie bleef tot 1981. Daartegenover staat het foute parcours van Wolfowitz waardoor het benoemingsrecht van de VS onder druk kwam te staan. Zeker na de krachtige steun van president Bush aan Wolfowitz stelden de Europese landen zich vragen en klonk de roep naar meer inspraak. Nu Wolfowitz op stapt, is die druk van de Europese landen verdwenen. De benoemingsprocedure zal hoogstwaarschijnlijk niet aangepast worden. Vooral niet omdat het hoofd van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) door de Europese leiders mag benoemd worden, een recht dat ze niet in gevaar willen brengen met verdere druk op de VS. Hoewel aftredend Brits premier Tony Blair genoemd werd als mogelijke opvolger voor Wolfowitz, lijkt het toch opnieuw een Amerikaan te worden. Ook Gordon Brown, de gedoodverfde opvolger van Blair, bevestigde dat. De eerste namen die opduiken als mogelijke kandidaat voorzitter zijn die van Robert Kimmitt en Robert Zoellick, beiden hoogwaardigheidsbekleders in de administratie van Bush. Amerikaans minister van Financiën Henry Paulson beloofde alvast inspraak voor de Europese landen bij de keuze voor een opvolger.

The Last Temptation of Al Gore

Al Gore blijft de aandacht trekken, vragen omtrent zijn toekomst blijven. Doet ie het of doet ie het niet? Zal Gore nogmaals deelnemen aan de presidentsverkiezingen? Twee websites (algore.org en draftgore.com) zetten zich in om Gore te overtuigen deel te nemen en verzamelden al 150.000 handtekeningen om hun doel te bereiken. Gore lijkt de perfecte kandidaat, zeker als er twijfel ontstaat over de huidige kandidaten. Volgens sommigen wacht hij tot oktober om te beslissen, liefst met een Nobelprijs voor de Vrede op zak. Gore zelf zei altijd dat hij niet meer zal deelnemen, maar nu laat hij in Time toch een opening.

Het artikel beschrijft Gore als een man die zich inzet voor het milieu met zijn 'slide show' en documentaire, als een ster, maar ook als een man die enorme klappen kreeg in 2000. De nederlaag tegen Bush, de betwiste uitslag in Florida en de beslissingen van het Hooggerechtshof lieten diepe sporen na. Gore is ondertussen een succesvol zakenman en inspirationeel leider op het vlak van milieu. Geeft hij dit alles op met het risico op een nieuwe politieke kater? Of gaat hij vol zelfvertrouwen voor de vervulling van zijn levensdroom?

In het artikel beschrijft Gore zijn plotse populariteit volgt: "I feel like the country singer who spends 30 years on the road to become an overnight sensation". Op de vraag wat er nodig is om toch deel te nemen aan de verkiezingen zegt hij dit: "I can't say because I'm not looking for it. But I guess I would know it if I saw it. I haven't ruled it out. But I don't think it's likely to happen." De kansen dat hij deel neemt zijn klein, maar hij laat de deur toch op een kier, zij het een zeer kleine. Zijn vrouw vat het als volgt samen: "He's got access to every leader in every country, the business community, people of every political stripe. He can do this his way, all over the world, for as long as he wants. That's freedom. Why would anyone give that up?"

Het artikel is ongetwijfeld een aanrader en hier te vinden:

http://www.time.com/time/nation/article/0,8599,1622009-1,00.html

Fred Thompson

Voor de meeste Vlamingen doet de naam Fred Thompson hoogstwaarschijnlijk geen belletje rinkelen. Toch zullen velen hem herkennen, onder meer van zijn rol in de televisieserie 'Law & Order'. Thompson is een acteur die in 1994 verkozen werd als senator voor de Republikeinen, na twee termijnen terugkeerde naar zijn vroeger job en nu twijfelt over een deelname aan de presidentsverkiezingen. Het ziet er steeds meer naar uit dat hij de knoop heeft doorgehakt en snel zal toetreden tot het nu al zeer drukken Republikeinse deelnemersveld. Thompson heeft daarbij enkele voordelen. Door zijn carrière als acteur heeft hij 'star quality', door zijn carrière als senator een mooie score op zijn stemgedrag. Thompson heeft een zuivere conservatief profiel, in tegenstelling tot Giuliani, McCain en Romney, de huidige koplopers. In een peiling waarin hij mee werd opgenomen als kandidaat, scoorde hij onmiddelijk zeer goed, waardoor de kansen op deelname vergroten. De voorbije week nam Thompson enkele mensen in dienst om alvast de voorbereidingen te treffen voor zijn deelname, waardoor een beslissing niet ver af lijkt. Grooste nadeel voor Thompson is zijn achterstand in de uitbouw van een campagneteam en zijn hekel aan campagnevoeren, iets waar hij het volgende jaar voltijds mee zal bezig zijn.

Overqualified?

Iowa, we kunnen het belang van deze staat niet genoeg benadrukken. De staat organiseert als eerste een voorverkiezing en is dus cruciaal in het verkiezingsproces. Verschillende kandidaten beginnen de aandacht volop op deze staat te richten. John Edwards doet het met een tv-spotje waarin inwoners uit de staat zich uitspreken tegen de Irak-oorlog en het Congres oproepen om tegen president Bush in te gaan. Het spotje eindigt met Edwards woorden: "I'm John Edwards and I approved this message." Edwards, die nu al zeer populair is in Iowa, probeert zijn populariteit nog te vergroten, door zich tegen Bush af te zetten. Hij positioneert zich echter ook tegenover de andere kandidaten. Clinton, Obama en de anderen zijn congresleden die volgens hem te weinig actie ondernemen tegen Bush. Zelf heeft hij geen verkozen functie dus hoeft hij weinig rekening te houden met de spelregels van Washington.

Een andere presidentskandidaat pakt het op een meer humoristische manier aan. Bill Richardson, misschien wel de meest ervaren kandidaat, probeert zich aan de Iowans te verkopen met een sollicitatiegesprek. Al zijn jobs en verwezelijkingen worden overlopen, de conclusie is echter hard: 'overqualified'. Richardson wil zich duidelijk verkopen als de man die het best geschikt is voor de job, maar toont aan dat met een indrukwekkende CV vaak geen rekening wordt gehouden. Hieronder het filmpje van Richardson.