Kerry is out.

John Kerry, presidentskandidaat in 2004, zal niet deelnemen aan de race naar het Witte Huis in 2008. Hoewel hij lang twijfelde en er tekenen waren dat hij toch nog een kans zou wagen, besliste hij gisteren officieel om de droom op te bergen. Hij zal zich richten op een nieuwe ambtstermijn in de Senaat. Kerry begreep dat de Democratische kiezer niet op hem zit te wachten na zijn verlies in 2004. Toen zou er bijna zeker een Democraat verkozen worden, althans dat was de verwachting van de Democraten. Kerry, met John Edwards als 'running mate', verprutste het en Bush bleef op post voor een tweede termijn in het Witte Huis.

Vele Democraten verwijten Kerry deze nederlaag. Hij zou zelf verantwoordelijk zijn voor de slappe campagne die zijn kansen verkwanselde. Toen Kerry zich profileerde als een oorlogsveteraan, werd hij hard aangepakt door de 'Swift Boat Veterans for Truth'. Deze groep poogde via reclamespots het oorlogsverleden van Kerry te minimaliseren en slaagde er ook in. Kerry reageerde te zwak en te laat, dat concludeerden verschillende Democratische analyses. Bovendien werd hij ook snel bestempeld als een flip-flopper. Hij stemde eerst voor de oorlog en was er dan weer tegen. Op te veel thema's was hij zogezegd van gedacht veranderd. Flip-floppen werd een zonde en Kerry had zich daar te veel aan bezondigd.

Kerry had echter ook redenen om het toch nog eens te wagen. Door zijn naambekendheid en connecties, slaagt hij er in om enorme sommen financiële steun te verzamelen voor zichzelf en andere kandidaten. Ondertussen is hij ook uitgegroeid tot één van de belangrijkste anti-oorlog persoonlijkheden wat sterk in zijn voordeel zou kunnen spelen. Maar toen Kerry met een fout grapje de troepen beledigde en zo bijna de Democratische overwinning bij de Congresverkiezingen in het gedrang bracht, beslisten vele Democraten dat ze niet meer voor Kerry zouden stemmen. Kerry beseft nu dat hij nog een toekomst heeft in de Senaat en wil die niet op het spel zetten voor een nieuwe deelname aan een race die hij ook nu niet kan winnen.

Overvloed aan Democratische kandidaten.

We zijn ondertussen al enkele weken ver in 2007. Binnen een jaar beginnen de voorverkiezingen in de VS voor het bepalen van de presidentskandidaten. Tijd dus voor de kandidaturen. John Edwards heeft hier al een mooie vermelding gekregen, als eerste belangrijke kandidaat die zijn kandidatuur officieel maakte. Edwards maakte daarbij gebruik van een videoboodschap en we voorspelden dat hij daarmee de toon had gezet. Niets blijkt minder waar. Vorige week traden Senatoren Barack Obama en Hillary Clinton officieel toe tot het deelnemersveld, beiden maakte gebruik van een videoboodschap op hun website.

Edwards, Obama en vooral Clinton, zijn nu dus wel gekend. Maar zij zijn zeker niet de enige kandidaten aan democratische zijde. De Democraten hebben een zeer uitgebreid deelnemersveld, waarvan deze drie de belangrijkste zijn. Andere kandidaten zijn Senatoren Joe Biden en Chris Dodd, Gouverneur van New Mexico Bill Richardson, gewezen Gouverneur van Iowa Tom Vilsack en buitenbeentje Afgevaardigde Dennis Kucinich.

Voorlopig dus al acht kandidaten en twee gewezen presidentskandidaten staan nog langs de zijlijn. John Kerry en Al Gore zijn volop aan het overwegen of ze nog een kansje wagen. Kerry lijkt daar meer toe bereid dan Gore, hoewel de democratische kiezer niet echt ligt te wachten op Kerry. Gore is sind zijn documentaire 'An inconvenient truth' terug hip en misschien de enige die in staat is om Hillary Clinton te kloppen. Of kan Obama, ondanks een gebrek aan ervaring, zijn sterrenstatus omzetten in een succesvolle campagne?

First 100 hours

Nancy Pelosi heeft een plan: 100 uur geeft ze zichzelf om als eerste vrouwelijke ‘House Speaker’ een pakket wetten te laten goedkeuren door het pas ingestelde 110de Congres. Dat doet denken aan 1994. Toen namen de Republikeinen, onder leiding van Newt Gingrich, de controle van het Huis over. Gingrich had een ‘Contract with America’, een plan om in de eerste honderd dagen een aantal belangrijke wetten te stemmen. Nancy Pelosi en haar Democraten hebben nu dus een gelijkaardig plan.

In het Huis heroverden de Democraten, onder leiding van Pelosi, de meerderheid. Daarvan willen ze gebruik maken om tijdens de eerste 100 werkuren onder andere een nieuw ethisch charter en een nieuwe lobbywet goed te keuren. Daarnaast willen ze het minimumloon opvoeren, een wet over fondsen voor stamcelonderzoek en aanpassingen aan de sociale zekerheid. De Democraten willen met deze bundel wetten de maatregelen nemen die zij aan hun kiezers belooft hadden. Door deze wetten tijdens de eerste honderd werkuren van het Huis door te voeren tonen ze alvast dat ze een betrouwbare partij is, die bezig is met belangrijke zaken en de belangen van de armen en de middenklasse verdedigt.

Uiteindelijk zal President Bush met een veto elk van die wetten kunnen tegen houden, maar dat is voor de Democraten niet zo erg. Zij zullen de betrouwbare partij zijn, Bush zal zich weer tonen als de slechterik. Als ze slagen in hun opzet is dat een belangrijke stap naar succes bij de presidentsverkiezingen in 2008. De Democratische kandidaat vertegenwoordigt dan een betrouwbare partij. Nu moet Pelosi enkel er nog in slagen om haar collega’s aan het werk te krijgen en zorgen dat ze volgzaam stemmen. Partijdiscipline is niet echt de sterkste kant van de Democraten, maar zal wel nodig zijn om de ‘First 100 hours’ van Nancy een succes te maken.